Petch Manopawitr

Three weeks on in the U.S. soils and I am now pretty much settled in Ithaca, upstate New York.  The orientation program has ended yesterday and the classes have already started.  I have enjoyed summer  here though people say it has been unusually wet at night.  Days are warm and nights are cool with lots of blue sky...just love it.

I am here at Cornell University with other 7 fellows from China, Manipur (India), Burma, Tajikistan, Azerbaijan, Angola and Iraq - very diverse background but most of us are in environmental conservation field.  The global forum in D.C. in October will bring all of 150s humphrey fellows who received Fulbright grant this year together for a week.   That will be fun I think to be in D.C. just before the presidential election.

My first week was busy with house searching.  It was pretty stressed out because here we have to sign the lease and commit ourselves for almost the year so there are lots of issues to consider, distance from uni, housemate, are utilities included etc...and worse is that we don't really know way around yet so it was hard to choose.  Anyway, it worked out fine and I am now sharing the house with Li, another Humphrey Fellow from China, a young ecology professor from Southwest Uni, Joon, a Korean Engineering Grad student and a final year young blond architect American student...guy unfortunately.  His name is Spencer by the way.  We all are Cornellian as they say.  I live just 10 min walk to Campus but it take another 15 min to reach my office at Warren Hall in the College of Agriculture and Life Science.

I started to explore places around Ithaca and was very happy to find so much nature around.  White-tailed deer can be seen throughout Campus in the evening.  C  One morning we even saw a family of deer walking cross the street in downtown area.  There are five or six State Parks within 10 min to an hour around Ithaca.  Those are very nice..beautiful gorges and waterfall and temperate forest with oak and cherry trees.  On campus, Cornell Botanical Garden also hosts variety of plants, herbs and crops from around the world.  Summer is a prime time because not much will be left in coming winter months.

Then I caught up with my close friend, Kalyar, who is now living north of New York City.  We took a trip together with her sister and niece to Cape Cod in Massachucett.  I didn't realize it was pretty far from Ithaca but we made it anyway for the weekend and it was awesome.  Cape Cod is a kind of peninsular, a shape of an upright arm in Northeastern US - very distinct shape.  The place holds so much history as it was the first landing  of western settler in America and was also  a historic whaling community.  Cape Cod is now national Seashore managed by US park and wildlife service.  One of the very important wetland and coastal area in the north eastern US as well as a prime destination for tourist in summer..nice beaches, great seafood (lobster) and plenty of activities to do, biking, walking, bird watching or go whale watching.   We did some walks as well as the whale watching and it was memorable.  We saw at least four active humpback whales (which did lots tail slapping and jumping or called breaching)  plus one Finback whale which is very exciting for me.  Finback is the second largest animal ever lived on the planet - second only to blue whale.  We got a very good sight and it made a big blow before diving down to deep sea.

Cape Cod not only rich in natural wonder but also a place of cultural marvel.  Provincetown which is the small seaside resort at the tip of Cape Cod peninsular is now an amazing gay resort full of carnival atmosphere.  It was quite an evolution from historical landing to whaling community and now a big big gay communities...thanks to a close proximity from Boston (90 min ferry ride).     

After Cape Cod, orientation program took us to Pennsylvania to visit  some local and state university and stayed in a lovely farm house of our program director.   It was a nice trip and we ended up visiting historic timber museum and a big Penn State's agriculture fair.

This memo is getting too long...but just a final note for the great weekend last week.   We went to New York City and visited the famous Statue of Liberty and Ellis Island.  It was my second time there but still amazed by the grandeur of this statue that has been standing tall welcoming people of the world to Manhattan since 1886.  Ellis Island's Immigration Museum on the other hand is full of emotion and stories of early immigrants to this country.. some were detained for months before granted to step on the US soils....many of them came full of dream to build a new future but found something quite different.  One moving story  told by Italian immigrant goes like this....

"Well, I came to America because I heard the streets were paved with gold.  When I got here,  I found out three things: first, the streets weren't paved with gold; second, they weren't paved at all; and third, I was expected to pave them."

I stayed a night with a friend of India fellow from Manipur.  Manipur is located northeastern tip of India next to Burma.  They have quite distinct culture and their language and look more like Tibetan, Bhutanese or Burmese rather than typical Indian.  Their culture is also very similar to those in SE Asia.  They are very nice people and I enjoyed learning about their culture and enjoyed home-cook food.

I spent Sunday in Manhattan at Central Park enjoying a big Turkish Festival and Museum of Modern Art (MoMA).   MoMA is a famous museum that I missed last time I was in New York.  I now fully understand why it is one of the most loved museum in New York.  It is such a nice museum and you can easily spend a full day wonder around from Picasso's sculptures to Van Gogh's paintings from amazing Ansel Adam's photos to super-creative modern furniture design.

Well, the orientation program has come to an end and now all the classes at Cornell started yesterday.  I'm taking some classes on GIS and international conservation.  It is tempted to take more and I'm looking into marine ecology an area where I want to develop more understanding and future research.  However, as a humphrey fellow, they encourage us not to spend too much times in classes or assignment but get ourselves more exposed to the world outside through Institutional visit and seminar and volunteering.

Fall semester begins and all activities at Cornell are now in full swing.  Things seem to happening all the times...academically and culturally. 
US politic is also in a very interesting stage.   I do try to keep up with Thai news...it is a bit depressing and I can only hope it will work out for the best of our country interest.  Other than that I hope you all are doing well.

Take care - until my long messge comes around again!

 

There she is – lying, sleeping peacefully on the sofa in her new home.  It’s twenty past midnight and I’m still up, wide awake. I told her to go to bed.  She had been working all days but she said she want to be close to me – even while she is sleeping.  Here we are in Manama – the capital city of Bahrain, a tiny country island in the Middle East. 

 

It has been one week since she has started her new job as a hygiene executive of a five star spa resort in the middle of the dessert.  Life is an adventure – we never know what life might bring.  Indeed, we never ever imagine that we will be here together and she will be working here in Bahrain.  In two week times, I have to take my own journey too – to upstate New York.  And in five days, we will have to be separate – physically at least.

 

Well, people say do not be afraid of change.  I know she is because she is very close to her family and we have been together all the times.  Though she is eager to try her new career path but it worries if she can live on her own, far away from her friends and family.  I promised her to be with her as long as possible before I go to the U.S. to help her settle down.  It’s been great to be together in the new land – new people – new environment.  I have been cooking for her, getting furniture fixed and organized while she has to go to work 6 days a week.      

 

Change – yeah - I thought I wouldn’t afraid.  I thought that I am a pretty independent person and will be ok – living separate from the loved one.  But now the second I look at her and realize that in five day I will not be here anymore sadden me so much. My heart is shattered.  I realize now that it is best to be together…because that is where our real home is. 

 

We will see how it all will turn out and where life will take us next. I only hope she will be happy with her new job, meet good people, make some good friends and enjoy herself.  I only want her to know that if it isn’t fun to be apart – she can always come home…to me wherever that might be.     

 

         

 

 

ความที่ต้องรื้อสไลด์สมัยออสเตรเลีย เพื่อประกอบเรื่อง ชีวิตทางเลือกที่ Nimbin ที่เขียนให้กับวารสารสานแสงอรุณ ก็เลยได้พบเจออะไรๆ เก่าๆ หลายอย่าง รวมทั้งจุลสาร มิตรภาพเล่ม 4 เดือนกุมภา 2541

 

จุลสาร มิตรภาพเล่มเล็กๆ ในตอนนั้นเป็นสื่อกลางของเพื่อนๆ KU51 ที่เคยใช้ชีวิตอยู่รวมกันในชายคาของบ้านอนุรักษ์ หรือชมรมอนุรักษ์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์

ตอนนั้นตั้งเป้ากันว่าจะผลัดกันทำคนละเล่ม โดยคิดเนื้อหากันเอง แต่จุดประสงค์ก็เพื่อเป็นสื่อกลางเชื่อมมิตรภาพทั้งในระดับปัจเจกชน และเชื่อมโยงกับเรื่องราวของสังคมที่เกิดขึ้นในเวลานั้น

 

เล่ม 4 เป็นคราวที่ผมขันอาสา และเขียนเอง ทำเอง ตัดแปะเอง แล้วก็เอาไปซีร็อกซ์แจกจ่ายเอง

หน้าปกเป็นรูปนกสามตัวบิน มีคำวางข้างๆ คาดไว้ว่า "เพื่อนคือความบันเทิงแห่งชีวิต" ส่วนข้างล่างเป็นข้อความจากละครสู่ฝันอันยิ่งใหญ่ ดอน ฆีโฮเต้ ที่ว่าไว้ว่า

 

"...อย่าเรียกขานสิ่งใดเป็นของเจ้า ยกเว้นแต่ดวงวิญญาณ

 อย่าหลงใหล ในสิ่งที่เจ้าเป็น แต่จงใฝ่หาในสิ่งที่ดีกว่า

 อย่าระเริงไปกับความรื่นรมย์ เพราะเจ้าอาจต้องทุกข์ตรมภายหลัง

 จงมองไปเบื้องหน้า อย่าหลงเพ้อแต่ในอดีตที่ผ่านมา ไม่ว่ามันจะรุ่งโรจน์สักเพียงไร..."

พลิกอ่านดูข้างใน เจอบันทึกสั้นๆ อันหนึ่งเรื่อง "ความหมายของสายลม" ที่ใช้นามปากกาว่า พลอยแม่น้ำ อ่านซ้ำแล้วก็ยังชอบ แม้จะออกแนวหวานปะแล่มๆ แต่ก็เป็นความคิดความอ่าน ณ จุดนั้น เวลานั้น และจะว่าไปมันก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรไปมากมายตลอดช่วง 10 กว่าปีที่ผ่านมา เลยอยากเอามาลงไว้อีกครั้ง ในเจ้าอีเจอนัล สื่อกลางในยุคโลกไร้พรมแดน 


ปลายเดือนมกราคม ชีวิตผมเดินทางตามภาระหน้าที่มาหยุดอยู่บริเวณตอนใต้ของเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าห้วยขาแข้ง เมื่อเสร็จสิ้นจากกิจกรรมทุกอย่าง แสงไฟก็หมดความจำเป็น เครื่องปั่นไฟเงียบเสียงลง เงียบจนได้ยินเสียงของลมหนาวกรูใบไม้ ความเย็นยะเยือกกรีดผ่านรูขุมขน ผมควรจะมุดร่างเข้าไปในถุงนอนหนานุ่มตั้งแต่สองชั่วโมงที่แล้ว ไม่มีอะไรมากไปกว่าความอยากเพ่งมองดวงดาว

เบื้องบนคือแผ่นฟ้ามืดสนิท เบื้องล่างคือผืนดินอันกรุ่นชื้น ผมนั่งอยู่คนเดียว คิดมันไปเรื่อยเปื่อย "คืนหนาวที่ดาวพราวแสง" วลีท่อนหนึ่งผุดขึ้นมาจากไหนก็ไม่รู้ ผมคิดไปถึงเรื่องสั้นที่อยากเขียน ผมใช้ท่อนนี้ขึ้นต้นเรื่องดีไหมนะ "แล้วจะเขียนเกี่ยวกับอะไรล่ะ" "อืม ความจริงผมก็ยังไม่แน่ใจ"

ผมอยากเขียนเรื่องราวชีวิตของคนๆ หนึ่งที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความหมาย มีรายละเอียดของการดำรงอยู่ทุกขั้นตอน ตั้งแต่ช่วงของการแสวงหา ต่อสู้กับอุปสรรคจากภายนอกและภายในใจตนเอง เรียนรู้ที่จะรัก และค่อยๆ จดจำความผิดพลาด ผ่านพ้นจุดเปลี่ยนของชีวิต ค้นพบตัวตน จนกระทั่งถึงบั้นปลายซึ่งมีชีวิตที่สงบ เรียบง่าย งดงาม

"อุดมคติไปหรือเปล่า" "นิยายจีนกำลังภายในรึเปล่าเนี่ย" ไม่หรอก ผมจะเขียนโดยใช้เรื่องราวที่เกิดขึ้นจริงในบริบทของสังคมไทย เอ...จะเป็นน้ำเน่าปัญญาชนไหมนะ ออกเลี่ยนๆ คงไม่หรอก ถ้าผมเขียนได้ "ถึง" ผมจะทำให้คนอ่านได้สัมผัสกับความดี ความงาม ความจริง เข้าถึงศรัทธาของการมีชีวิตอยู่ ตัวละครของผมจะสะท้อนถึงจิตวิญญาณศิลปิน รักอิสระ รังเกลียดความอยุติธรรม และใช้ชีวิตทุกขณะราวกับว่าเป็นวันสุดท้ายของชีวิต

อุ๊บ!! ดาวตก   

อธิษฐานไม่ทันอีกแล้ว ไม่เคยเห็นดาวตกหางยาวส่องสว่างอย่างนี้มาก่อนเลย

เอ.. คิดถึงไหนแล้วนะ หรือผมควรจะเขียนเรื่องราวของมิตรภาพ นับวันคำๆ นี้ดูจะสูงส่งขึ้นทุกที มิตรภาพ ความจริงใจ ความห่วงใย ห่วงหา เปรียบดังหยาดน้ำชะโลมลงบนผืนดินชีวิตอันแห้งแล้ง ท่ามกลางสังคมที่ผุกร่อน

แล้วทำไมผมต้องเขียนหนังสือด้วยล่ะ แค่นี้หนังสือยังไม่ล้นโลกอีกเหรอ ไม่มีใครเขามีเวลาพอมานั่งอ่านวรรณกรรม นั่งพินิจ พิจารณา ละเมียดละไมกับชีวิตอีกแล้ว เออ... มันก็จริง  แต่ถ้าคนเราไม่ค้นหาความหมายของการมีชีวิตอยู่ แล้วจะเกิดมาทำไม

แต่ก็อีกนั่นแหละ การแสวงหาไม่จำเป็นต้องอ่านหนังสือก็ได้นี่ คนที่ค้นพบอาจไม่จำเป็นต้องรักศิลปะ เขาอาจบรรลุสัจธรรมในรถเบนซ์ราคาหลายล้าน ในอ้อมกอดของนางงามเลอโฉม คนหลายคนค้นพบความสุขบนกองเงิน แม้ว่ามันอาจจะมาจากการเสียโอกาสของผู้ด้อยกว่า มนุษย์หลายคนไม่เห็นเจ็บปวดกับสิ่งชั่วร้ายที่เขาทำ จะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ตาม

แต่ความความของชีวิตที่แท้ มันน่าจะหมายถึงการอยู่อย่างมีคุณค่าด้วยมิใช่หรือ "คุณค่าแห่งชีวิต"...ฟังดูช่างเป็นอะไรที่นามธรรมอีกแล้ว

ผมหยุดความฟุ้งซ่านของตัวเองลงด้วยการเปิดไฟฉาย บางทีแสงจากดวงดาวนับล้านอาจกำลังทำให้ผมสับสน ผมหาดวงดาวที่คุ้นเคยไม่เจอ

พลิกอ่านสมุดจดของตัวเอง เล่มนี้ผมเอาไว้ใช้คัดลอกข้อความที่ชอบจากหนังสือต่างๆที่อ่านเจอ หลายครั้งข้อความไม่กี่ประโยค ทำให้ผมสงบขึ้นอย่างประหลาด

"ผมต้องการที่ยืนแบบ เจ้าชายน้อย ของแซงเต็กซูเปรี ที่สามารถพิศวงกับดวงดาวได้ทุกประเภทในจักรวาล ผมรู้ว่ามีดาวนับแสนอยู่บนท้องฟ้า แต่นับได้สี่ดวงผมก็ว่าพอแล้ว

ข้อสำคัญคือผมต้องหามันให้พบ เพื่อที่จะได้มองมันอย่างเต็มตา มีสง่า มีศักดิ์ศรี แล้วมีความเป็นเพื่อนให้คนที่อยากเป็นเพื่อน ผมไม่จำเป็นต้องคบกับคนทุกประเภทบนโลกใบนี้

ผมเป็นในสิ่งที่ผมเลือก ผมต้องการนับถือตัวเองมากกว่าการท้าทายตัวเอง

ผมไม่ต้องการพิชิตยอดเขาที่สูงที่สุด แต่ต้องการแค่รู้ว่า อากาศที่เชิงเขาก็เย็นสบายดีแล้ว ผมต้องการ "ค้นหา" มากกว่า "ค้นพบ"

เพราะการค้นหาทำให้ผมนับถือตัวเอง ส่วนการค้นพบนั้นเป็นอีกเรื่องหนึ่งที่จะตามมา..."

เป็นข้อเขียนของ สุชาติ สวัสดิ์ศรี เรื่องความในใจข้ามยุค
คำนำของหนังสือเรื่องสั้นช่อการะเกด

สายลมหนาวพัดมาอีกครั้ง ผมรู้สึกได้ถึงความหนาวเย็นที่มาพร้อมกัน สายลมอาจพัดพาความฉ่ำชื้น ความร่มร้อน ความเยือกเย็นมาสู่เรา แต่สายลมไม่เคยปรากฎตัว

ผมเริ่มเข้าใจว่าบางสิ่งบางอย่าง เราไม่อาจมองเห็นได้ด้วยตา

ไม่มีคำกล่าวใดสามารถอธิบายถึงแรงขับเคลื่อนภายในได้หมดจด ไม่ว่าจะเป็นความอยากเขียน ความอยากออกเดินทาง ความรักในเพื่อนมนุษย์

ผมไม่มีวันมองเห็นความหมายจากสายลมหรอก

แต่ผมรู้สึกได้ ผมเชื่อเช่นนั้นจริงๆ  

 

วันที่เท้าไม่ติดดิน

 

    คนเราพออายุมากขึ้นมักชอบหวนคิดถึงเรื่องราวในอดีต ยิ่งในห้วงยามที่ชีวิตเจอกับปัญหา อุปสรรค ความทรงจำเก่าๆ รวมทั้งมิตรสหายที่เคยผ่านเข้ามาในชีวิตมักผุดขึ้นมาในความคิดอยู่เสมอๆ แม้ทุกวันนี้เราต่างอยู่ในโลกที่ “สื่อสาร” กันได้อย่างสะดวกรวดเร็ว แต่เรากลับมีเวลาที่จะได้ “ติดต่อ” กันน้อยลง “ติดต่อ” ในความหมายของการสานสัมพันธ์และการเติมเต็มความรู้สึกของกันและกัน จำนวน ”คนรู้จัก” ที่ทบทวีกลับทำให้เรายิ่งโหยหา “เพื่อนเก่า” ที่ห่างหาย

 

    การออกเดินทางกับเพื่อนเก่าจึงเป็นความฝันของคนในวัยทำงานจำนวนมาก เพราะมันคือช่วงเวลาที่จะได้หวนคืนสู่ตัวตนในอดีต ย้อนกลับสู่รากเหง้าที่เราอาจหลงลืม และออกไปค้นหาสิ่งใหม่ๆ ที่พาให้เราหลุดพ้นไปจากความซ้ำซาก จำเจ  มิตรภาพและการเดินทางกลายเป็นตัวแทนความฝันแห่งวันวานอันงดงาม เป็นความฝันที่หลายคนเฝ้าถนอมรักษาและไม่อยากให้ถูกทำลายเพียงเพราะภาระหน้าที่และอายุที่เพิ่มพูน

 

    ใช่ว่าทุกคนฝันแล้วจะมีโอกาสได้ลงมือทำ ด้วยการงานและภารกิจที่รัดตัว ลำพังการจะได้พบปะกันพร้อมหน้ายังยากเย็น นับประสาอะไรกับการออกตะลุยโลกร่วมกันนับสิบวัน หลายคนจึงได้แต่เฝ้าฝันและผลัดวันประกันพรุ่ง ช่วงสงกรานต์ที่ผ่านมา ผมและเพื่อนพ้องรวม 11 ชีวิตได้ทำให้ความฝันเล็กๆ ของพวกเรากลายเป็นจริง   

 

    คณะของเรามีตั้งแต่นักวิจัยสัตว์ป่า กราฟฟิกดีไซน์เนอร์ ผู้จัดการองค์กรสิ่งแวดล้อมศึกษา ครูศิลปะประจำโรงเรียนทางเลือก ไปจนถึงเจ้าหน้าที่ป่าไม้ แน่นอนว่าที่อายุเฉลี่ย 40 กลุ่มของเรานั้นห่างไกลกับคำว่าวัยรุ่น แต่พลังอันเริงร่าและบรรยากาศแห่งมิตรภาพอันอบอวลก็ทำให้คณะเราคึกคักไม่แพ้ชุดไหนๆ

 

    เราเลือกเอาเวียดนามกลางและใต้เป็นจุดหมายปลายทาง โดยออกเดินทางจากกรุงเทพฯสู่มุกดาหาร ก่อนข้ามโขงไปจังหวัดสะหวันนะเขตในประเทศลาว แล้วข้ามแดนสู่เวียดนามกลาง โดยมีจุดเริ่มต้นที่เว้ นครมรดกโลกริมฝั่งลำน้ำหอม ก่อนลัดเลาะลงใต้ผ่านดานัง แล้วไปเดินย้อนยุคในเมืองที่เต็มไปด้วยเสน่ห์อย่างฮอยอัน จากนั้นก็จับเครื่องบินลงใต้ไปยังยาตรัง เมืองริมทะเลสีมรกตที่รัฐบาลเวียดนามหมายมั่นปั้นมือที่จะสร้างให้เป็นคู่แข่งของภูเก็ตในอนาคต

 

    หลังจากเที่ยวริมชายฝั่งอยู่นาน เราตัดขึ้นเขาไปดูนกกันที่ดาลัท ซึ่งเป็นเมืองบนที่สูงระดับ 1,500 เมตร ที่นี่เป็น Little Paris แห่งเอเชีย เพราะในช่วงที่ฝรั่งเศสปกครอง พวกเขาได้พยายามเปลี่ยนโฉมเมืองแห่งนี้ให้เป็นที่พักตากอากาศสไตล์ยุโรป ปัจจุบันมีเสาอากาศวิทยุรูปทรงหอไอเฟลตั้งเด่นเป็นสง่าอยู่กลางเมือง ป่าดิบที่ยังพอหลงเหลือกลายเป็นจุดดูนกเลื่องชื่อเพราะมีนกเฉพาะถิ่นหลายชนิดที่หาดูไม่ได้ที่อื่น จากเขาสูงเรามุ่งลงใต้ไปแวะชมความมหัศจรรย์ของเนินทรายขนาดยักษ์ที่มุยเน่ เมืองชายฝั่งที่มีชื่อเสียงอีกแห่งของเวียดนาม แล้วไปจบทริปกันที่โฮจิมินห์ เมืองใหญ่ที่สุดของประเทศด้วยประชากรกว่า 6 ล้านคน  

 

   10 วัน กับระยะทางกว่า 2,500 กิโลเมตรในเสี้ยวหนึ่งของดินแดนอุษาคเนย์ กลายเป็นความทรงจำอันแสนสดใหม่ เป็นคืนวันที่เต็มเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม เสียงหัวเราะและประสบการณ์ที่หาซื้อที่ไหนไม่ได้ เพราะมีแต่พวกเราเท่านั้นที่สร้างกันขึ้นมาได้ ถึงตอนนี้ผมจำไม่ได้แล้วว่าใครคนแรกในคณะที่ชวนกันกระโดดเพื่อถ่ายภาพกระชากวัย แต่หลังจากที่ได้กระโดดกันไปแล้ว ก็ดูเหมือนว่าจะไม่มีอะไรมาหยุดพวกเราได้อีก

 

   ช่วงยามที่สองเท้าหลุดลอยจากพื้น เป็นเหมือนกับการหลุดลอยเข้าไปในโลกแห่งความฝัน แม้จะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ  แต่ก็งดงามเกินจะบรรยาย มันทำให้ผมนึกไปถึงประโยคที่เพื่อนรักคนหนึ่งเคยเขียนมาให้ในโปสการ์ดว่า     

 

    “Friends are angels who lift our feet when our own wings have trouble - remembering how to fly”

 

      ผมเชื่ออยู่อย่างว่า เราทุกคนที่ไปด้วยกันในทริปนั้นไม่มีวันลืมอย่างแน่นอนว่า อารมณ์แห่งการโบยบินนั้นเป็นเช่นไร

 

 

 

 

 

หลังจากห่างเหินการดูหนังมานาน ในที่สุดก็ตัดใจบึ่งรถเข้าเมืองไปดูหนังดีๆ สองเรื่องควบที่ลิโด และสกาล่าเมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา                

 

เรื่องแรกเป็นหนังรางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยมออสการ์ปีล่าสุด No country for old men ของสองพี่น้อง Coen ที่เคยทำหนัง Fargo ซึ่งได้รับคำชื่นชมไปมากมาย เป็นการไปดูแบบไม่ได้ทำการบ้านอะไรเลย รู้แต่ว่าเป็นหนังแนว Crime thriller สไตล์ฆาตกรรมเขย่าขวัญแบบแนวๆ หนังดำเนินเรื่องได้อย่างน่าติดตามจริงๆ และไม่แปลกใจเลยที่ Javier Bardem ผู้สวมบท แอนตัน มือสังหารโรคจิตในเรื่องจะได้รางวัลนักแสดงสมทบยอดเยี่ยม เพราะเป็นคาแรคเตอร์ที่โดดเด่นติดตาเหลือเกิน

 

 

โครงเรื่องคร่าวๆ เกิดขึ้นเมื่อ หนุ่มคาวบอยนักล่าสัตว์ในเท็กซัสบังเอิญไปพบเงินสด 2 ล้านเหรียญในเหตุการณ์ฆาตกรรมกลางทะเลทรายของพวกค้ายา แทนที่จะรายงานตำรวจเจ้าคาวบอยตัดสินใจเก็บเงินเอาไว้ และเป็นที่มาของการไล่ล่าของแอนตันมือปืนโรคจิต โดยมีนายอำเภอชราสวมบทโดยทอมมี่ ลี โจนส์ คอยสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ

 

หนังจะว่าดูสนุกคงไม่ใช่ แต่เป็นสไตล์การเล่าเรื่องที่น่าติดตามและมีเอกลักษณ์เฉพาะของพี่น้อง Coen เป็นการเล่าเรื่องชะตากรรมอันเป็นผลพวงจากการกระทำที่ไม่มีจุดจบ ถ้าพ่อหนุ่มไม่คิดจะฮุบเงินโจรในที่เกิดเหตุ เรื่องทั้งหมดก็คงไม่เกิด หรือถ้าไม่คิดเอาน้ำกลับไปให้คนร้ายที่พะงาบๆ ก็คงไม่ต้องถูกไล่ล่า หนังเล่าเรื่องประชดประชันผู้รักษากฎหมายที่อ่อนเปลี้ยเสียขาไม่มีปัญญาจะไปต่อกรกับพวกเหล่าร้าย เป็นความจริงอันน่าหดหู่แต่เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าในโลกแห่งความเป็นจริง

 

มองอีกมุมหนึ่งของฝ่ายธรรมะกับอธรรม บางครั้งมันก็เหมือนกับคนดีๆ ที่หมดเรี่ยวหมดแรงจะไปสู้รบปรบมือกับเหล่ามารร้าย รู้ทั้งรู้ว่ามันผิด มันไม่ถูกไม่ต้อง แต่ก็ดูเหมือนอำนาจความชั่วมันน่าขนพองสยองเกล้าเสียจนนายอำเภอขอเอาตัวรอด เฝ้าดูอยู่ห่างๆ อาจมีบ้างบางครั้งที่จิตสำนึกเฆี่ยนตีให้ออกไปต่อกรกับเหล่าร้าย แต่สุดท้ายสัญชาตญาณเบื้องลึกก็บอกให้เอาตัวรอดดีกว่า เหมือนฉากเกือบจบที่นายอำเภอได้มีโอกาสเผชิญหน้ากับเจ้าแอนตัน ผู้สร้างปล่อยให้คนดูตีความเอาเองว่า สุดท้ายนายอำเภอรู้หรือเปล่าว่าเจ้าฆาตกรอยู่ในห้อง แต่จากสัญลักษณ์ในหนังเราว่าเขารู้ดี แต่ "เลือก" ที่จะถอยออกมาเพื่อเอาตัวรอด กลับไปอยู่กับเมียและม้าแก่ๆ ใช้ชีวิตบั้นปลายตามอัตภาพ นายอำเภออาจคิดว่าขอแก่ตายดีกว่าเป็นฮีโร่ แต่ต้องม่องเท่งเพราะลูกปืน

 

 

 

คิดไปไกลๆ เจ้าแอนตันนี่เปรียบไปก็ไม่ต่างจากผู้นำประเทศมหาอำนาจที่เที่ยวไปรุกรานประเทศโน้นประเทศนี้อย่างไร้เหตุผล แม้เจ้าตัวจะสร้างเรื่องสร้างราว ทำให้ฟังดูเหมือนมีเหตุ แต่คนส่วนใหญ่ก็ตาสว่างเห็นธาตุแท้กันหมดแล้ว และก็แทบจะไม่เข้าใจว่า ทำไมมันถึงต้องทำอย่างนั้น ทำไมต้องยกพลไปฆ่าคนบริสุทธิ์นับหมื่นนับแสน มันดูแล้วไร้เหตุผล absurd สุดๆ แต่มันก็ยังเดินหน้าทำต่อไป ไม่ต่างอะไรกับเจ้าแอนตัน ที่อธิบายการกระทำของมันไม่ได้เลย ทำไมมันต้องฆ่าเมียหนุ่มคาวบอยนั่นด้วย ทั้งๆ ที่เรื่องทุกอย่างก็จบไปแล้ว ไอ้หนุ่มคาวบอยก็โดนถล่มยับไปแล้วโดยพวกเม็กซิกัน เงินมันก็ได้ไปแล้ว แต่มันบอกว่ามันต้องทำเพราะได้ลั่นวาจาไว้กับเจ้าบอยหนุ่มแล้วว่าจะฆ่าเมีย ถ้าไม่ยอมเอาเงินมาคืนแต่โดยดี ฟังดูคลับคล้ายคลับคลาเหมือนว่าต้องรักษาหลักการตัวเอง  

 

เจ้าแอนตันถูกเมียหนุ่มคาวบอย ถามจี้ใจดำ ตอนที่มันให้เธอเลือกเหรียญว่าจะเอาหัวหรือก้อย ถ้าเลือกผิดก็ต้องเอาชีวิตเป็นเดิมพัน ปรากฎว่าเธอไม่เลือก เธอถามว่าทำไมต้องเลือก ในเมื่อคนที่มีปืนอยู่ในมือต่างหากที่เป็นคนกำหนด จริงๆ เธอไม่มีสิทธิเลือกอะไรหรอก

 

ก็ไม่ต่างอะไรกับเรื่องราวความชั่วร้ายในสังคม การเมือง คนใหญ่คนโตต่างพากันเลือกเอาหลักกูมาเป็นหลักการ พร้อมกับหาเหตุผลมาสนับสนุนสารพัด แล้วก็อ้างว่า ประชาชนเป็นคนเลือกแล้ว เออ ก็ใช่ แต่ก็ไม่เห็นจำเป็นต้องทำเรื่องชั่วร้ายนี่ (หว่า) คุณมีสิทธิเลือกจะทำหรือไม่ทำก็ได้ เลือกทำดีก็ได้ แต่ไม่ทำ แล้วอย่างนี้จะไปมีที่ไหนให้สามัญชนคนธรรมดาอยู่ คนธรรมดาที่ตอนนี้เปรียบไปก็เหมือนกัน old men หมดเรี่ยวหมดแรง รอให้ชะตากรรมมันว่าของมันไปตามยถา ว่าแล้วก็ขุดหลุมฝังกลบความหวังซะเลย

 

ดู No Country for Old Men จบตอนสองทุ่มเกือบครึ่ง ก็เดินลิ่วดึ่งตรงไปสกาล่าต่อ ปรับเปลี่ยนอารมณ์แทบไม่ทัน เพราะคราวนี้ถึงทีของหนังรัก เหงา ลึก สไตล์ หว่อง คาร์ ไว My Blueberry Night

 

 

 

หนังเรื่องนี้เป็นหนังภาษาอังกฤษเรื่องแรกของผู้กำกับชาวฮ่องกงที่โด่งดังมากในแวดวงหนังอาร์ทจากหนังที่ผ่านมาหลายๆ เรื่องเช่น Chunking Express, Happy together, In the mood for love และ 2046 

 

ลำพังนักแสดงนำในเรื่องก็ดึงดูดความสนใจได้มากแล้ว ตั้งแต่ Norah Jones ซึ่งเป็นการปรากฎตัวบนแผ่นฟิล์มเป็นครั้งแรก คนอื่นๆ ก็มี Jude Law, David Strathairn และที่สำคัญคือ Natalie Portman และ Rachel Weisz สองดาราสาวสวยคนโปรดตั้งแต่หนังเรื่อง Leon, Closer, V for Vendetta (Natalie) และ About a boy, The shape of things, The constant gardener (Rachel)

 

โดยย่อเป็นเรื่องราวของการเดินทางเพื่อเยียวยาหัวใจช้ำรักของ Elizabeth ผู้หวังว่าการเดินทางหลีกเร้นไปจากสถานที่เก่าๆ ผู้คนเดิมๆ และเรื่องราวใหม่ๆ จะช่วยทำให้เธอพ้นไปจากความเจ็บปวด ค้นพบตัวเองและความสุขที่แท้จริง

   

หนังเปิดเรื่องจากคาเฟ่เล็กๆ ในนิวยอร์กที่มีเจ้าของร้านเป็น Jeremy หนุ่มหน้าตาดีสวมบทโดย Jude Law แล้ววันหนึ่ง Elizabeth ก็ผ่านเข้ามาในชีวิตของเขา เธอในวันแรกๆ เป็นหญิงสาวไร้เดียงสาที่ปวดร้าวกับรักที่ช้ำชอก ฟูมฟายกับรักขม แฟนหนุ่มทิ้งไปมีคนรักใหม่ การได้สนทนาระบายอารมณ์กับคนแปลกหน้าเป็นทางออกที่เหลืออยู่ไม่กี่ทางในเวลานั้น

 

 

 

เธออยู่พูดคุยจนดึกดื่นและพบตัวเองอยู่ลำพังกับชายหนุ่ม Elizabeth พร่ำบ่นเรื่องความรัก จน Jeremy ปลอบว่าอย่าคิดมาก บางครั้งเรื่องราวบางอย่างก็ถูกกำหนดให้เป็นเช่นนี้เอง ดูอย่างพายบลูเบอร์รี่ของเขาสิ เหลือทุกวัน เขาไม่เข้าใจ ทุกวันพายสตรอเบอร์รี่จะต้องหมดก่อนเพื่อน ส่วนขนมอื่นๆ ก็มีคนสั่งบ้าง ส่วนพายบลูเบอร์รี่กลับเหลือเต็มถาด แต่นั่นก็ไม่ใช่ความผิดของบลูเบอร์รี่พายที่ไม่มีใครต้องการ มันเป็นเช่นนั้นเอง  

 

Elizabeth ฟังแล้วก็บอกว่า ขอเธอชิมได้มั้ย Jeremy ตักมาให้พร้อมไอศครีม เธอคงคิดไปเองว่าตัวเธอช่างเหมือนบลูเบอร์รี่พาย ที่ไม่มีใครต้องการ ขณะที่เจอรามีก็คงคิดอยู่ในใจเช่นกันว่า ของบางอย่างนั้นเฝ้ารอให้คนมาค้นพบ และดูเหมือนว่าบลูเบอร์รี่พายของเขาจะพบเข้ากับเจ้าของแล้ว

 

ทั้งสองเริ่มผูกสัมพันธ์ เธอแวะเวียนมายังคาเฟ่ทุกคืนเพื่อเช็คดูว่าแฟนเก่าได้แวะมาเอากุญแจห้องกลับไปหรือยัง แต่ทุกวันก็พบกับความผิดหวัง แม้จะมีเจอรามีและบลูเบอร์รี่พาย แต่วันหนึ่ง Elizabeth ก็หายตัวไป

 

เธอยังไม่อาจตัดใจจากรักร้าว จึงตัดสินใจออกเดินทางเพื่อทิ้งทุกอย่างไว้ข้างหลัง ด้วยหวังว่าระยะทางและวันเวลาจะเยียวยาหัวใจที่ชอกช้ำ ถึงตรงนี้หนังก็มีโครงเรื่องย่อยเข้ามาสองเรื่อง เป็นชีวิตของผู้คนที่เธอพบผ่านระหว่างการเดินทาง เรื่องแรกเป็นเรื่องของสามีภรรยาที่เลิกราในเมมฟิส แต่ฝ่ายชาย (อาร์นี่) ยังไม่อาจตัดใจยอมรับความจริง และเลือกเอาสุราและความตายมาเป็นทางออกสุดท้าย เมื่อ Reality bites ความจริงที่ว่าอาร์นี่จากไปแล้วจริงๆ  ฝ่ายหญิง (ซู) จึงได้พบกับความจริงว่า ที่จริงแล้วความรักระหว่างเขาและเธอนั้นมีค่าขนาดไหน อิสระภาพที่เธอเฝ้ารอกลับกลายเป็นแส้โบยตีเธออย่างเจ็บปวด สุดท้ายเธอเลือกที่จะเดินไปจากทุกสิ่งทุกอย่างและเมืองที่อยู่มาชั่วชีวิตเพื่อเริ่มต้นใหม่

 

 

อีกเรื่องเป็นของหญิงสาวนักพนัน ลิซซี่ (นาตาลี) ผู้โชกโชนและใจถึงกับการเสี่ยงโชค เธอเรียนรู้ทุกอย่างจากพ่อของเธอ ยกเว้นเรื่องความรักและความสัมพันธ์ เธอเป็นเหมือนด้านตรงข้ามของเอลิซาเบธ กร้านโลก ทันคน และไม่ไว้ใจใคร

 

แต่การจากไปของพ่อโดยไม่มีโอกาสได้ร่ำลาทำให้เธอได้เรียนรู้บางด้านของชีวิตจากเอลิซาเบธ นั่นคือมิตรภาพที่เธอโหยหา หนังไม่ได้บอกว่าหลังจากแยกทางกับเอลิซาเบธแล้ว เธอจะใช้ชีวิตข้างหน้าอย่างไร แต่นั่นคงไม่สำคัญเท่ากับเธอได้เรียนรู้ว่าการไว้ใจคน และการมองโลกอย่างใสซื่อบางครั้งก็เป็นความงดงามอีกแบบ

 

หนึ่งปีผ่านไป เอลิซาเบธกลับมาถึงนิวยอร์ก ตลอดเวลาเธอบอกเล่าเรื่องราวที่พบเจอให้กับเจอรามีผ่านตัวหนังสือบนโปสการ์ด หนึ่งปีกับอีกกว่า 50,000 ไมล์ ทำให้เธอโตขึ้น หัวใจเธอใหญ่ขึ้น และพร้อมที่จะก้าวเดินต่อไปข้างหน้า เธอพบว่าของบางอย่างเมื่อหลุดลอยไปแล้ว ก็ไม่มีประโยชน์อันใดที่ต้องไขว่คว้าให้ได้กลับมาอีก ชีวิตต้องดำเนินต่อไป ฝั่งตรงข้ามที่เคยดูเหมือนไกลลิบลับ ตอนนี้กลับดูไม่ยากลำบากหากคิดจะฝ่าข้าม

 

ความเปล่าเปลี่ยว รวดร้าว ขมขื่น คือด้านตรงข้ามของเหรียญที่ชื่อความรัก ใครเล่าจะปฏิเสธว่าไม่มีรักใดหรอกที่จะหวานชื่น สุขสม ตลอดเวลา ประสบการณ์สอนให้คนสองคนต้องเรียนรู้ที่จะยอมรับ ปรับตัว เพื่อประคับประคองให้รักหวาน กลายเป็นความผูกพันที่ยั่งยืน และเติบโตไปพร้อมๆ กัน  

 

บางครั้งความรักที่จืดจางอาจไม่ใช่เพียงเพราะหัวใจดวงเดิมถูกแทนที่ด้วยคนอื่น บ่อยครั้งที่พื้นที่ส่วนตัวในใจก็มีความสำคัญไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าพื้นที่ส่วนรวมของคนสองคนในการทะนุถนอมให้รักนั้นอยู่ยืนยง

 

หนังเรื่องนี้ของหว่าง คาร์ ไว ดูจะตั้งใจให้เข้าถึงคนดูทั่วไปได้มากขึ้น ทำให้ผลลัพธ์ที่ได้เป็นส่วนผสมของหนังรักเหงาๆ ที่ไปไม่ถึงระดับหนังอาร์ท เรื่องราวที่สามารถคาดเดาได้ตั้งแต่ต้นจนจบอาจทำให้บางคนรู้สึกว่าราบเรียบเกินไป แต่เสน่ห์และฝีไม้ลายมือของนักแสดงนำก็ช่วยเติมสีสันและทำให้เรื่องน่าสนใจขึ้น ยังไม่นับมุมภาพสวยๆ และดนตรีประกอบเพราะๆ ตลอดเรื่อง

 

ข้อเสียอีกอย่างของหนังคงจะเป็นการพยายามใช้สัญลักษณ์ที่ตรงและจงใจเกินไป เช่นขวดใส่กุญแจที่คนทิ้งไว้ในคาเฟ่ของเจอรามี การเขียนโปสการ์ด หรือแม้แต่บทสนทนาเรื่องบลูเบอร์รี่พาย

 

แต่ถึงอย่างนั้น กลิ่นอายของความเหงากับมุมมองเรื่องความรักที่อบอวลไปทั่วคงพอจะทำให้หัวใจโหวงๆ ของใครบางคนอิ่มเอมขึ้นมาได้บ้าง

 

 

ขอขอบคุณน้องปิ่น น้องป้อ น้องโม ที่ร่วมแบ่งปันประสบการณ์ดีๆ (และเงินในกระเป๋า..เพราะเราเป็นเจ้าภาพ อิอิ) และต้องชมคนตั้งชื่อหนังไทย "365 วัน 5,000 ไมล์ ห่างไกลไม่ห่างกัน" หวานได้ใจจริงๆ

 

 

P.S. A pretty good review of My Blueberry Night can be found at http://www.emanuellevy.com/article.php?articleID=5612 and No country for old men at http://www.emanuellevy.com/article.php?articleID=9220 I kind of agree of many points made by the reviewer.

 

 

 

About a week ago, I got an email stating "Congratulation your picture has been featured as a Photo of the Day in the website Webshots.com" It is the website that I have stored some of my photography work and I didn't realize the website has quite a large number of viewer around the world.  Actually, I have had this photo gallery online for several years.  First I knew about this website from a Kiwi friend who admires my pictures and said I should have created my own gallery.  So I did and uploaded a few pictures and create my so called gallery online after I returned home from New Zealand. 

 

I remember that there are a lot of impressive photos on website but I didn't do anything much more than viewing some pictures that they feature once in a while.  But starting from last year I've begun to upload more pictures and created more albums.  Of course I do have many more pictures to upload from a number of journey I have taken but with other workloads I haven't had time to get around to do it as much as I wish.  Album by album - progressing slowly - I started to have some good albums to share with people.  First with friends and later started to add friends from this website.  The good thing about this which is probably the same with other photo upload provider is they also keep you updated about the stat.  How many people view your picture per week and how many comments you get in that week. 

 

So far I often have several hundred viewers every week but sometimes can be as little as 50 a week.  That has changed after my snow monkey picture has been featured, hundreds of comments have poured in and my stat of viewers just soared.  Within a week I received over 160,000 views in my photo gallery.  It has been a pleasure viewing many kind messages and comments and suddenly I have had many friends all over the world and one thing we share is the love for photography.  It is quite a beautiful community.  From the day that my Japanese monkey shot has been featured it still maintains its status as the most viewed and most downloaded picture in outdoor and wildlfe category.  Something to be happy about I guess :-)    

 

I don't know how many of these cyber friends I will have a chance to meet them real but it is probably good enough to have someone to share your passion with. 

 

For ones who still wonder what that picture look like just following the click below it will take you there! 

 

 

Snow Monkey album in Webshots, Most viewed/downloaded in Outdoor

 

 

 

ใบไม้เปลี่ยนสีกับหิมะต้นฤดูหนาวที่ญี่ปุ่น

 

การเดินทาง 10 วันในญี่ปุ่นผ่านไปเร็วราวกับใบไม้หลากสีที่หลุดร่วงกราวลงสู่ผืนดินอันเหน็บหนาวต้นเดือนธันวาคม จากโตเกียวสู่เกียวโต ก่อนย้อนขึ้นเหนือไปนากาโน่เมืองแห่งการจัดโอลิมปิคฤดูหนาวเพื่อมุ่งหน้าไปตามดูลิงหิมะที่ Jigokudani แล้วย้อนกลับมาแวะเมืองเล็กๆ ที่มีเสน่ห์อย่าง มัตซิโมโต้ จุดหมายสุดท้ายคือฟูจิ โกโกะ เมืองริมทะเลสาบทั้งห้า ณ ตีนเขาของภูเขาไฟฟูจิ ที่นั่นคือเส้นทางแสวงบุญอันเก่าแก่ขึ้นสู่ปากปล่องของยอดเขาที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดในดินแดนอาทิตย์อุทัย 

 

การเดินทาง 10 วันเต็มไปด้วยเรื่องราวและภาพทรงจำหลากสีสันของเหล่าไม้ต้นที่กำลังเปลี่ยนสีเตรียมรับมือกับลมหนาว ต้นกิงโกะ หรือแปะก๊วย ต้นไม้โบราณที่ปัจจุบันนำมาปลูกเป็นไม้ประดับทั่วไปห่มคลุมสวนสาธารณะอุเอโนะในโตเกียวจนเหลืองสพรั่ง ในขณะที่ต้นเมเปิลก็เปล่งสีแดง ส้ม แสด มลังเมลืองไปทั่ววัดวาอาราม และราชวังเก่าแก่ของนครเกียวโต ครั้นเมื่อเดินทางจากนากาโน่ไปยังยูดานากะ ยอดเขาหิมะขาวโพลนของ Japan Alps และ Shiga heights ก็บอกให้รู้ว่าฤดูหนาวสีขาวได้ย่างเยือนเข้ามาเต็มตัวแล้ว

 

มิตรภาพของเพื่อนเก่าช่วยให้เราได้สัมผัสวิถีชีวิตแท้ๆ ของชาวญี่ปุ่นในปัจจุบันที่หาดูไม่ได้ใน Lonely Planet Yukari และ Takachi พร้อมกับหนูน้อย Natsuko (แปลว่าฤดูร้อน) and Chiaki (ฤดูใบไม้ร่วง) เป็นครอบครัวเล็กๆ ชาวญี่ปุ่นที่เป็นตัวแทนของภาพคนวัยทำงานของชาวญี่ปุ่นจำนวนมาก ในขณะที่สามีทุ่มเททำงานหนักกับบริษัทที่ตัวเองอยู่มาแล้ว 13 ปี ภรรยาก็เลี้ยงลูก ทำอาหารและดูแลงานบ้านอย่างเต็มที่และจริงจัง เป็นวิถีเก่าแก่ที่ยังเป็นที่ปรารถนาของชาวญี่ปุ่นส่วนใหญ่    

 

 ญี่ปุ่นยังให้ภาพที่ตัดกันอย่างชัดเจนของวัยรุ่นล้ำยุคที่ฮาราจูกุกลางโตเกียว กับตายายสองคนเจ้าของเรียวกันหรือโรงแรมที่พักสไตล์ญี่ปุ่นแห่งเมืองชนบทอย่างยูดานากะที่พูดภาษาอังกฤษได้เพียงแค่ “โอเค” ระหว่างชุดกิโมโนอันปราณีตที่ดูกี่ครั้งก็งดงามสวยสง่ากับชุดกระโปรงสั้นของนักเรียนหญิงม.ปลายที่ทำให้ใจหายใจคว่ำไปกับเสน่ห์แห่งความขาว

 

เส้นทางสีขาวและทุ่งหิมะบนยอดเขา Shigakoen เป็นประสบการณ์ White Winter ครั้งแรกในชีวิต แม้หิมะจะไม่ได้ร่วงพราว แต่ปุยน้ำแข็งหนาเตอะที่ปกคลุมต้นไม้ ภูเขา และถนนหนทางก็ทำให้พอเข้าใจได้ถึงแง่งามอันเงียบเหงาของฤดูหนาว   

 

                                                                    

 

การได้ไปเห็นลิงหิมะแช่บ่อน้ำร้อนกลางป่าในธรรมชาติ เป็นความฝันอย่างหนึ่งที่ได้กลายเป็นจริงในการเดินทางครั้งนี้ พฤติกรรมของสังคมลิงที่คล้ายคลึงกับเราอย่างเหลือเชื่อสร้างรอยยิ้มให้กับมนุษย์ทุกคนที่พบเห็น ภาพลูกลิงน้อยสองตัวกอดกันทำให้หัวใจเต้นแรง และย้ำเตือนให้รู้ว่า ทุกชีวิตล้วนต้องการความรัก ความอบอุ่น

 

หากทบทวนถึงประเทศต่างๆ ที่ได้มีโอกาสไปเยือนมา ก็ต้องยอมรับว่า ญี่ปุ่นเป็นชาติที่มีเอกลักษณ์เฉพาะสูงมากแม้เพียงช่วงระยะเวลาสั้นๆ แต่เราก็สามารถสัมผัสได้ถึงอัตลักษณ์ที่หาไม่ได้ในชนชาติอื่น อัตลักษณ์ที่สะท้อนออกมาผ่านอาหารการกิน สถาปัตยกรรมทั้งใหม่และเก่า ลักษณะนิสัย วินัยสูงและการแสดงออกอย่างนอบน้อม เราสามารถพบความเป็นญี่ปุ่นได้ใน โซบะ โอโกโนมิยากิ ซูชิ ขนมโดรายากิ สวนเซ็น ส้วมไฮเทค หนังสือเรตเอ็กซ์ รถไฟชิงคันเซน เรียวกัน และประสบการณ์

“ออนเซ็น”

 

การเดินทางทุกครั้งย่อมมีวันสิ้นสุด แต่ภาพความทรงจำนับร้อยๆ พันๆ ยังคงอยู่

 

หลายสิ่งหลายอย่างถูกบันทึกไว้ในภาพถ่าย แต่ประสบการณ์อีกไม่น้อยก็ได้แต่เก็บไว้ "ข้างใน"

 

และคงจะเปลี่ยนเป็นความทรงจำต้นฤดูหนาวที่งดงามที่สุดครั้งหนึ่ง  

 

                                            

 

สุดท้ายสำหรับหญิงสาวผู้ร่วมเดินทางในญี่ปุ่นและในชีวิต –

 

Just realize how good it could be when you are next to me and the simple best thing is waking up next to you.   

 

Happy Our Two Year Anniversary!!  

 

ป.ล. อัลบั้ม Japan memories เสร็จไปแล้วสองอัลบั้มคือ Snow Monkey กับ Autumn in Japan เปิดดูได้ที่  http://community.webshots.com/user/petch51  

 

Tokyo Tower - Mom and Me and sometimes Dad

 

หนังดราม่าญี่ปุ่นดีๆ ดูจะมีลักษณะที่เหมือนกันอยู่อย่าง คือไม่ฟุ่มเฟือยเรื่องคำพูด และปล่อยให้เรื่องดำเนินไปอย่างสมจริง ไหลไปเรียบๆ เรื่อยๆ เหมือนสายธาร ตัดไปตัดมาระหว่างความทรงจำในวัยเยาว์กับเรื่องราวในปัจจุบัน เป็นการดำเนินเรื่องที่เรียง่ายแต่กินใจและทำให้เรารับรู้ได้ถึงแง่งามของเสน่ห์แห่ง "ญี่ปุ่น"  

 

"มา" หรือมาซาย่า ก็เหมือนเด็กบ้านนอกในญี่ปุ่นทั่วไปที่ใฝ่ฝันจะเข้ามาเรียนหนังสือในเมืองหลวง และสุดท้ายก็ถูกดูดกลืนไปกับวิถีแห่งเมืองใหญ่ที่ใช้หอโตเกียวเป็นสัญลักษณ์ แต่ในขณะเดียวกันจะรู้ตัวหรือไม่รู้ตัว ตัวเขาเองก็เป็นส่วนผสมของด้านตรงข้ามระหว่างแม่และพ่อ ในขณะที่จิตวิญญาณรักอิสระและความเป็นศิลปินของพ่อขับเคลื่อนให้เขาเลือกทางเดินโดยการยึดเอาการขีดๆเขียนๆ เป็นอาชีพ แต่ลักษณะอ่อนน้อมถ่อมตน สู้ชีวิตของแม่ ก็ช่วยฉุดรั้งไม่ให้ชีวิตเขาต้องจมปลักอยู่กับความฝันที่อาจไม่มีวันเป็นจริง

 

แม่ของ "มา" เป็นผู้หญิงมหัศจรรย์ที่เต็มไปด้วยความร่าเริง แจ่มใส เอื้ออาทรต่อคนรอบข้าง ดูไปแล้วก็ทำให้นึกถึงแม่ของผม ที่คอยเอาใจใส่ทุกคนอย่างไม่เหน็ดเหนื่อยมาตลอดชีวิต

 

ส่วนพ่อของ "มา" ก็เป็นศิลปินเต็มตัว และอาจจะละเลยบทบาทความเป็นพ่อไปบ้าง แต่ "มา" ก็ดูจะเข้าใจเขาได้ระดับหนึ่ง  

 

แม่ของ "มา" เป็นผู้หญิงญี่ปุ่นที่มีชีวิตเรียบง่าย ไม่สุขสบายแต่ก็ไม่ย่อท้อต่อโชคชะตา แม้จะมีชีวิตแต่งงานที่ล้มเหลว แต่เธอก็มีความฝันสูงสุดในการที่จะได้เห็นลูกชายได้รับใบปริญญาเป็นใบเบิกทางให้กับชีวิต สิ่งนั้นเองที่เป็นเหมือนแรงบันดาลใจให้เธอต่อสู้กับชีวิต ส่งเสียลูกชาย และคอยเป็นกำลังให้เสมอมา 

 

เธอเป็นมะเร็งในช่วงจังหวะที่ "มา" ยังตั้งตัวไม่ได้ เรียนไม่จบ จนในท้ายที่สุดเธอก็ต้องเลิกทำงานที่ร้านอาหารและกลับไปอยู่ที่บ้านยาย จะว่าไปความยากลำบากของแม่ก็เป็นเหมือนแรงบันดาลใจให้กับ "มา" ลุกขึ้นมาสู้ชีวิตอีกครั้ง หลังจากเคี่ยวเข็ญจนจบและออกมาเตะฝุ่นอยู่เป็นเวลานาน ในที่สุดเขาก็ค้นพบตัวเองในฐานะนักเขียนและวาดภาพประกอบ ซึ่งดูจะไปได้ดี "มา" มีหนังสือตีพิมพ์เล่มแรก และนั่นก็เป็นความภาคภูมิใจครั้งใหญ่ให้กับ "แม่" ได้อวดกับเพื่อนๆ

 

มะเร็งร้ายกลับมาคุกคามแม่ของ "มา" อีก ยายผู้ชราภาพก็จากไปแล้ว "มา" จึงตัดสินใจชวนแม่ย้ายมาอยู่ด้วยกันที่โตเกียว หลังจากเส้นทางชีวิตทำให้แยกจากกันถึง 15 ปี 

 

ช่วงเวลา 6 ปีก่อนที่มะเร็งจะมาคร่าเอาชีวิตของเธอไป กลายเป็นช่วงที่เราได้เห็น ความรักของแม่-ลูก เบ่งบาน เป็นช่วงยามที่เราได้เห็นความรัก ความเอาใจใส่ ความสุขง่ายๆ แต่งดงาม เช่นการทำอาหารกินเองที่บ้าน การพาแม่ออกไปดูโตเกียวทาวเวอร์ การล้อมวงพูดคุยเล่น  

 

ชอบ "ความรัก" ที่เปล่งประกายอยู่ในแววตาของแม่ และอยู่ในรอยยิ้มเหงาๆ ของ "มา"

 

โตเกียวทาวเวอร์เป็นหนัง "รัก" ของแม่ลูกที่ไม่เลี่ยน และทำให้อดนึกถึง "ตัวเอง" ไม่ได้ 

 

เราโชคดีแค่ไหนแล้วที่ยังได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากับพ่อและแม่

 

"แม่" ผู้ร่าเริงและยังคงเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังแห่งชีวิต ในขณะที่ "พ่อ" ผู้เหงา เงียบและดูเหมือนว่าจะได้ใช้จ่ายวันเวลาที่ดีที่สุดไปแล้ว

 

ยิ่งนึกย้อนก็รู้สึกได้ว่าตัวเองก็เป็นส่วนผสมของพ่อและแม่อย่างปฏิเสธไม่ได้ บางอารมณ์ก็รู้สึกว่าชีวิตเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังแห่งความคิดสร้างสรรค์ ร่าเริง ไอเดียพรั่งพรู บางคราวก็ฉุนเฉียว เหงาลึก และอยากจมอยู่ในโลกส่วนตัวเงียบๆ    

 

เมื่อมองย้อนกลับไป มีช่วงเวลาที่รู้สึกผิดบาปมากมาย ชั่วขณะที่ทำให้พ่อแม่ต้องเสียใจ ไม่ได้ใส่ใจความรู้สึกของท่าน ชีวิตจริงไม่เหมือนในหนัง หลายครั้งที่เราไม่มีโอกาสที่สอง

 

สิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตคงหนีไม่พ้น ความรัก ความเอื้ออาทร และสายสัมพันธ์ในครอบครัว

 

ในเชิงวัฒนธรรมเราอาจไม่ใช่มนุษย์พันธุ์ที่กล่าวคำว่า "รัก" อย่างฟุ่มเฟือย แต่ผมก็เชื่อว่าเราสื่อสารกันได้

 

"ความรัก" เป็นสิ่งที่รู้สึกได้ สัมผัสได้ 

 

ได้แต่บอกตัวเอง และทุกคนที่ยังมีโอกาส อย่าปล่อยให้ช่วงเวลาที่ดีที่สุดของชีวิตหลุดลอยไป 

 

แสดงให้ท่านได้รู้สึกว่า เรา "รัก" ท่านมากแค่ไหน... ในช่วงที่ท่านยังมีโอกาสได้รับรู้  

 

 

 

Life is just like a long and winding road.  Sometimes it's a long straight ahead that you just want to run in full steam and go for it.  But then sometimes come the sharp turn and you just have to be cautious and keep yourself hanging in there.  I always believe that if you can find your inner self and keep believing in it - meaning keep dreaming and making you dream come true - then you will pretty much be on the right track no matter how many crossroad you have to pass, how many turn you have to make.   

 

There is something that really hurt me in the past week or so...but as everything else in life..time always heal the pain and you can gain something from it.  Of course I don't cherish the painful moments but then who would.   But it is also true that no pain no gain.   You might feel down and full of disappointment but then you take it deeply and you can discover something from it.  You can learn that people are different.  Moral value means different thing to different person and so is courage.   

 

Even though what you do is just delivering the truth that need to be told but then you can't expect someone else to understand your intention, to understand fully who you are.  Everyone has to think of themself first.  It's the first rule for survival.  It is the lesson to be learned. 

 

I know clearly what caused me the problem.  It is an inconvenient truth.  It is the truth that is for some do not want it to be told.  But I do and will always do what I feel right need to be done.  So with a thorough thinking I still proud of what I have done and hope that my act will take part in bringing on the righteous no matter how insignificant it is.  That is because we all live in the society.  And everyone of us be part of it and can contribute something.  We have our own right to choose to do or not to do.     

    

 

I never quite understand why major Thai cinema complex such as Major or SFX often show the same blockbuster movie in four or five cinemas and never have room for alternative film even though they have over 10 cinemas available.  I don’t get it even though I know the logic behind it too well.  It’s all about money making of course.

 

The alternative movie or Indy film never make quite the same money with those mega production – heavily advertised Hollywood movie for sure but don’t we ever try to make room for some spice in our life.  

 

It’s sad but it is sadder when some cinemas do show good film but so few people bother to go to see them.  I remember watching “An Inconvenient Truth” (before it becomes popular after earning Oscar award) at Scala last year with a group of friends and maybe another 20 people in 1,000 seats cinema.  The film is so thoughtful and so inspiring.  It is also very encouraging that this kind of film got to show in the big screen in Bangkok but why so few people did see the film.  It is almost the same with everything in this country really.  Good thing has so little space to stand.  Needless to say it will flourish.     

 

Why don’t people see good alternative films instead of crowding in for more or less always the same Hollywood stuff. 

 

Why don’t people choose to enjoy alternative happiness instead of going after the mainstream, watching the same, eating the same, chasing after the crowd and run out of time to really appreciate life.

 

All those questions come to me while watching good movies at Lido.  I have seen four very nice films in the past two weekends at Lido and Siam starting from Hwang Jin-Yi, Paris Je t’aime, 2 Days in Paris and Ensemble c’est tout.

 

Hwang Jin-Yi is a Korean period movie telling a story of famous Gisaeng (something like Giesha) in 16^th century.  Apparently, she is one of famous icon in Korean pop culture representing first feminist in the period that only woman in noble family has some stand.  It is very nice screenplay, wonderful costumes and great story telling.  Song Hyo-Kye from Full House is very charming, graceful and so well suit with the role.   

 

Paris Je t’aime or Paris, I love you is a collective of 18 short movies showing love story from various angles in the setting of Paris – city of light, city of love.  There are many great moments though it slipped through pretty fast. Man to woman love, mother and son love, man to man love, pretty and the blind, lonely love, etc.  All in all it’s story of life as much as love and it neatly fits with the backdrop of Paris. Very creative indeed.

 

2 Days in Paris is the first film of Julie Dephy as a director. I love her play since first saw "Before sunrise" and again "Before sunset".  She just has that unique character – very thoughtful pretty lady with a high sensitivity. This ironic romantic movie follows a New York couple, a woman is a French photographer and the guy is American Interior designer.  They attempt to rejuvenate their relationship in the European trip.  It uses Paris as a setting.  The film is full of clever dialogue about relationship and jokes about cultural differences that will smile you through the film.  Good stuff.   

 

Ensemble c’est tout is a kind of romantic simple movie.  A little bit too bland with easy to expect ending but it is still nice and simple filled with good feeling and hope. 

 

Four movies help filling the empty hearts of some people in big cities like Bangkok. The good feeling is that there is still some space for simple beauty among the mainstream capitalism and blockbuster.  The happiness that is so easy to find from Monday to Sunday amid craziness of Bangkok. 

 

It is the truth that keep some people warm in the rainy days of Bangkok.  

 

Just as Nanthakwang Sirisoonthorn has put it Lido is a Cinema Paradiso of Bangkok people.

 

 

P.S. Check out great movies show today at http://www.apexsiam-square.com/home.asp